HCM (hypertrofische cardiomyopathie)

Toen m’n moeder tegen de dokter zei dat ik met de wedstrijdploeg mee mocht, keek hij een beetje moeilijk.

Mijn naam is Fleur en ik zit in de brugklas en op atletiek. Over een paar weken zou ik voor het eerst meedoen aan de jeugdwedstrijden. Maar helaas, dat gaat niet door. Daar baal ik van. Ik moet naar het ziekenhuis. Dat zit zo. Een jaar geleden kreeg oom Tom, een broer van mijn moeder, plotseling een hartstilstand. Zomaar! Hij zat gewoon televisie te kijken. Gelukkig kwam er op tijd een ambulance. En daarom doet het hart van oom Tom het weer. Hij was pas 40, deed aan sport en was niet dik of zo. Toen bedacht ineens iemand dat een nicht, het jaar daarvoor, ook opeens hartkloppingen had gehad. Ze zijn toen gaan uitzoeken hoe dat kon. Of die twee hartproblemen iets met elkaar te maken hadden. De uitslag was dat bij mijn moeder een erfelijke hartziekte in de familie zit. De artsen noemen deze ziekte HCM of hypertrofische cardiomyopathie.

Bij mensen met HCM is de hartspier verdikt. Daardoor gaat soms hun hart slechter pompen. Of ze kunnen problemen krijgen met de hartslag, die onregelmatig wordt. Daardoor kun je vermoeid raken, duizelig worden of flauwvallen als je je plotseling erg inspant.

HCM kan erfelijk zijn en dat betekent dat mijn broer of ik het ook kunnen hebben. Uit het onderzoek bij ons in de familie bleek dat ook m’n moeder het heeft. Bij haar is het niet zo ernstig. Ze mag gewoon sporten, maar ze moet uitkijken voor topsport. En ze moet medicijnen slikken. Een neef heeft het ook, maar hij heeft al een pacemaker. Dat is wel gaaf. Als z’n hart te langzaam gaat kloppen, geeft die pacemaker een schokje en dan tikt zijn hart weer als een klok. Ja, en dan vraag je je natuurlijk af hoe het met mij is. Nou, dat wordt nu dus onderzocht. Meestal doen ze dat pas als je wat ouder bent. Maar toen mijn moeder tegen de dokter zei dat ik met de wedstrijdploeg mee mocht, keek hij een beetje moeilijk. Ik zou 2130 meter hard moeten lopen en dat vond hij toch riskant. Niet bij een gewoon tempo, maar wel als wedstrijd. ‘Daar kun je beter mee wachten tot je zeker weet dat je geen HCM hebt’, zei de dokter. Daarom ga ik dus eerst naar het ziekenhuis voor onderzoek van mijn hart. Pas later kunnen ze zien of ik wel of geen HCM heb.